Koty

Szczepienia ochronne

Każdego kota powinno się zaszczepić na kilka podstawowych chorób. Planując szczepienia powinniśmy jednak pamiętać o przeciwciałach siarowych przekazanych przez matkę, które mogą neutralizować szczepionki. Dlatego też szczepienia powinniśmy zacząć w wieku 7-9 tygodni.

• herpeswiroza (tzw. koci katar),
• caliciwiroza (tzw. koci katar),
• panleukopenia (tzw. tyfus koci),
• białaczka,
• chlamydioza,
• wścieklizna,
• grzybica (zakażenie Mocrosporum canis)

Kiedy nie należy szczepić

• jeśli zwierzę jest aktualnie chore (nie dotyczy to chorób przewlekłych np. niewydolności wątroby czy nerek),
• jeśli istnieje prawdopodobieństwo silnego zarobaczenia zwierzęcia (szczepionka może być nieskuteczna),
• w okresie ciąży (tylko w wyjątkowych przypadkach można zaszczepić ciężarną kotkę),
• jeśli kocię ma mniej niż 6 tygodni (poza wyjątkowymi sytuacjami w hodowlach kotów),
• jeśli przy poprzednich szczepieniach dochodziło do reakcji alergicznych, grożących utratą życia.

Jeśli przy poprzednich szczepieniach dochodziło u psa do reakcji alergicznych, grożących utratą życia, najpierw należy zmienić szczepionkę. Dopiero po kolejnej reakcji alergicznej powinno się zrezygnować
Przygotowanie do szczepienia
Na tydzień przed każdymi szczepieniami powinno się zwierzę odrobaczyć (nie dotyczy to zwierząt odrobaczanych regularnie przez cały rok).

Przygotowanie do szczepienia

Na tydzień przed każdymi szczepieniami powinno się zwierzę odrobaczyć (nie dotyczy to zwierząt odrobaczanych regularnie przez cały rok).

Wybór szczepień

Nie ulega wątpliwości, że koty należy szczepić. Nie zawsze jednak konieczne jest podanie wszystkich możliwych szczepionek, ze względu na możliwość wystąpienia odczynów poszczepiennych (mięsaków). Każdy kot powinien być zaszczepiony przeciwko herpeswirozie i caliciwirozie (tzw. katar koci) oraz panleukopenii (tzw. tyfus koci). Oba te schorzenia są groźne dla wszystkich zwierząt, nawet tych niewychodzących z domu. Wywołujące je wirusy mogą być przyniesione do domu choćby na butach. Choroby te mogą prowadzić do trwałego uszkodzenia organizmu, a nawet śmierci kota. Natomiast pozostałe szczepienia powinny być indywidualnie dobrane do każdego zwierzęcia. Kot pozostający w domu i nie mający kontaktu z innymi kotami nie musi być szczepiony przeciw białaczce, wściekliźnie czy grzybicy. Jeśli jednak planujemy wywóz zwierzęcia za granicę, przewożenie go środkami komunikacji publicznej czy też pobyt w hotelu dla zwierząt, powinniśmy kota zaszczepić przeciwko wściekliźnie. Jeśli nie ma przeciwwskazań, to do szczepienia powinny zostać użyte szczepionki zawierające żywe, osłabione wirusy. Takie szczepionki dają dłuższą odporność.

do góry

Odrobaczanie kotów

Plan odrobaczania
Odrobaczanie kociąt możemy rozpocząć już ok. 4 tygodnia życia. Powtarzamy je co 2 tygodnie co najmniej 2 razy. Starsze zwierzęta powinny być odrobaczane co 3-6 miesięcy (2-4 razy w roku). Ważne jest by zwierzęta zostały odrobaczone co najmniej tydzień przed szczepieniami. Także kotka przeznaczona do krycia powinna dostać środki przeciwpasożytnicze. Warto również odrobaczać zwierzęta nowo nabyte lub wracające z wyjazdów na łono natury czy z wystaw.
Zwierzęta odrobacza się poprzez doustne podanie im tabletek, zawiesiny lub pasty. Można też zaaplikować środki przeciwpasożytnicze w zastrzykach lub od niedawna dostępne są nowoczesne preparaty w formie spot-on wykraplane na szyję kota - i są idealnym rozwiązaniem dla każdego kota, u którego podanie doustne leku jest problemem .O dawce środka decyduje lekarz weterynarii, gdyż zależy ona od wagi i indywidualnych cech zwierzęcia.
Chcesz wiedzieć więcej zobacz koniecznie:
http://www.youtube.com/watch?v=MK8J8tLKUAM

Zobacz koniecznie: pasożyty u psów i kotów

do góry

Pchły i kleszcze

Prawie każde z naszych małych zwierząt domowych - prędzej czy później - ma do czynienia z "niechcianym towarzystwem" w postaci pcheł i kleszczy.
Pchły

Są bardzo powszechne w środowisku zewnętrznym, dlatego zwierzęta często atakowane są przez nie w trakcie spacerów Należy jednak pamiętać, że zwierzę (pies, kot) i człowiek są źródłem pokarmu i środkiem transportu pchły, która 90% życia spędza w środowisku.
Pchła ma bocznie spłaszczone ciało długości średnio 2-2,5 mm. Głowa pchły z ssącym aparatem gębowym przystosowana jest do pobierania krwi, stanowiącej jedyny rodzaj pokarmu.
Coraz więcej psów cierpi z powodu alergii - nadwrażliwości na składniki śliny pcheł. Czasem ugryzienie nawet jednej pchły może spowodować silną reakcję alergiczną, objawiającą się silnym świądem i obecnością wykwitów w postaci grudek, zaczerwień, a w wyniku drapania - samouszkodzeń skóry. Mówimy wtedy o alergicznym pchlim zapaleniu skóry APZS. U zwierząt pchły są przenosicielami tasiemca Dipilidium caninum i bakterii Bartonella, która namnaża się w krwinkach czerwonych i komórkach śródbłonka naczyń głównie kotów i jest szczególnie niebezpieczna dla osobników o obniżonej sprawności układu odpornościowego (koty z białaczką i wirusem FIV). Bartonella to również czynnik etiologiczny tzw. choroby kociego pazura występującej u człowieka.

Przed pchłami należy zabezpieczać zwierzę od młodości do starości, środkami długodziałającymi (miesiąc lub dłużej), nie zapominając o odpchleniu otoczenia naszego pupila (psa, kota).

Kleszcze
To kolejne niebezpieczne pasożyty zewnętrzne, z którymi wychodzące zwierzęta mogą zetknąć się w czasie zwykłego, codziennego spaceru. Coraz więcej kleszczy spotyka się na miejskich trawnikach i błędne jest przekonanie, że bytują one tylko w leśnej gęstwinie. Kleszcze u zwierząt najczęściej przyczepiają się na grzbiecie, głowie, szyi, pod pachami oraz w pachwinach. Preferują miejsca, gdzie skóra jest delikatna lub w pobliżu naczyń krwionośnych. Po usunięciu pasożytów z miejsca ich wszczepienia, pozostają lokalne odczyny skórne, które pozostawione bez zabezpieczenia, stają się „wrotami” do infekcji. Zakażenia te, najczęściej powikłane bakteriami ropnymi, mogą powodować rozprzestrzenianie się infekcji skóry z towarzyszącym świądem. Istnieje również ryzyko zakażenia człowieka lub zwierzęcia chorobami przez kleszcza przenoszonymi

Do tych najbardziej znanych należą :

1. Borelioza (choroba z Lyme)
Choroba ludzi i psów, powszechnie występująca w wielu lesistych okolicach całej Europy. Zakażone nimi psy mogą latami pozostawać bezobjawowymi nosicielami choroby. Najczęstsze objawy choroby, to: puchlina i bolesność stawów, kulawizna, źle rokujące objawy ze strony nerek, objawy nerwowe i zaburzenia pracy serca. U ludzi pierwszym widocznym objawem jest tzw. rumień wędrujący.

2. Piroplazmoza
Zwana też Babeszjozą, niezwykle groźna, często śmiertelna choroba psów. Objawy uwidoczniają się po 2-3 dniach od zakażenia. Należą do nich: silne przygnębienie, gorączka, anemia, ciemny mocz oraz wiele innych nietypowych objawów. Choroba nieleczona kończy się śmiercią.

3. Hepatozoonoza
Choroba psów i kotów. Do zakażenia dochodzi poprzez zjedzenie kleszczy (wszystkie rodzaje kleszczy występujące w Polsce) przez próbujące je wyskubać zwierzęta. Objawy nietypowe: głównie gorączka oraz objawy ze strony nerek. Choroba ma charakter nawrotowy.

4. Porażenie pokleszczowe
Choroba ludzi, psów i kotów. Wywoływana na skutek ukąszeń kleszczy i wprowadzenie do organizmu toksyn. Objawy w zależności od rodzaju porażonych nerwów, np.: trudności w poruszaniu, połykaniu, kulawizny.

5. Ehrlichioza
Choroba psów przenoszona przez kleszcza. Okres wylęgania jest zmienny i waha się od kilku dni do wielu tygodni. Zróżnicowane objawy kliniczne. Niektóre psy pozostają jedynie nosicielami bezobjawowymi, u innych stwierdza się przygnębienie, gorączkę, obrzęk kończyn i moszyny, niechęć do poruszania się, wybroczyny na błonach śluzowych. 6. Ropne stany zapalne skóry o różnym nasileniu, jako powikłania po ukąszeniach kleszczy i rany powstałe w wyniku drapania się zwierząt w tych miejscach.

Chcesz wiedzieć więcej o kleszczach zobacz film:

Chcesz wiedzieć więcej o kleszczach? Zobacz film!

Uwaga: Środki dostępne poza lecznicami często są tańsze, lecz nie dość skuteczne lub szkodliwe. Preparaty te niewłaściwie dozowane (zbyt duża dawka, nieodpowiedni gatunek zwierzęcia lub wiek, krótki okres działania) nie spełnią swej roli, a mogą zaszkodzić naszemu pupilowi. Najskuteczniejsze środki przeciwpchelne i przeciwkleszczowe mają dopisek "wydaje się z przepisu lekarza weterynarii".

do góry

Problemy stomatologiczne

Kamień nazębny u kotów

Jednym z najczęstszych problemów zdrowotnych kotów są choroby przyzębia. Występują one u około 70% zwierząt. Od 1 roku życia na zębach odkłada się płytka a następnie kamień nazębny. Zwykle po 3 roku życia zaczynają się choroby przyzębia.
Co to jest choroba przyzębia?
Nazwą to określamy wszelkie zmiany zachodzące w obrębie dziąseł, zębodołów, podniebieniu oraz kościach żuchwy i szczęki. Zmiany te są spowodowane przez zakażenia bakteryjne, będące wynikiem narastania płytki nazębnej, a następnie kamienia nazębnego. Osadzanie się płytki i kamienia na zębach jest procesem naturalnym i trwa przez całe życie kota. Jeśli nie zapobiegamy temu, rozwija się infekcja bakteryjna, w skutek której uszkodzeniu ulegają dziąsła wokół zębów, następnie tworzą się kieszonki zębowe. Dochodzi do zapalenia całej jamy ustnej, w wyniku którego pojawiają się bardzo bolesne dla kota ubytki szkliwa na zębach i uszkodzenie kości wokół korzeni zębów. Ostatecznie następuje osłabienie połączeń zębów z kością co prowadzi do ich wypadania. Bakterie znajdujące się w chorej jamie ustnej, wraz z upływem czasu, mogą przedostać się do innych organów ciała i spowodować choroby serca, nerek, wątroby czy płuc. Niekiedy może dochodzić do dodatkowych powikłań - infekcji grzybicznej. Jest ona skutkiem długotrwałego podawania antybiotyków lub osłabienia odporności organizmu.

Jakie są objawy?

• obecność brązowego lub żółtego nalotu na zębach przy linii dziąseł (jest to płytka lub kamień nazębny)
• zapalenie i uszkodzenie dziąseł (jest to bolesne więc kot ma problemy z gryzieniem pokarmu, często następuje spadek apetytu)
• brzydki zapach z pyska
• nadmierne ślinienie się (ślina może być podbarwiona krwią)
• matowa , brzydka sierść

W miarę postępów choroby pojawia się:

• niechęć do jedzenia (kot często podchodzi do miski, wącha pokarm ale nie próbuje go jeść. Kiedy już zacznie, widać że ma problemy z pogryzieniem go i następnie przełykaniem. Niekiedy kęsy pokarmu wypadają mu z pyska.)
• chudnięcie
• kichanie, wypływy z nosa
• apatia, osowiałość, nadmierna senność

Jeśli zaobserwujemy powyższe objawy u swojego kota powinniśmy niezwłocznie wybrać się z nim do lekarza weterynarii.

Jak leczymy choroby przyzębia?
Przede wszystkim należy stwierdzić, czy stan zapalny w jamie ustnej kota jest wynikiem kamienia nazębnego, czy innego schorzenia. Aby wykluczyć przewlekłe zapalenie jamy ustnej i inne choroby mogące wywoływać choroby przyzębia, powinno się wykonać badanie krwi i moczu. Niezwłocznie usuwa się płytkę i kamień nazębny nad i pod linią dziąseł. Wykonuje się to mechanicznie lub za pomocą aparatu ultradźwiękowego. Oczyszcza się kieszonki zębowe i w razie potrzeby, usuwa się zęby z dużymi ubytkami szkliwa, ruszające się i z zapaleniem zębodołu. Wreszcie poleruje się zęby pastą stomatologiczną - opóźnia to odkładanie się kamienia. Na koniec dezynfekuje się jamę ustną. Zabieg przeprowadzany jest w narkozie. Po zabiegu konieczne jest podawanie środków przeciwbólowych, antybiotyków i niekiedy żelów stomatologicznych przyspieszających gojenie dziąseł.

Jak zapobiegać?
Przede wszystkim powinniśmy zapobiegać odkładaniu się płytki i kamienia nazębnego u kota. W tym celu trzeba zadbać o higienę jamy ustnej zwierzęcia:

• codziennie (lub chociaż raz na kilka dni) szczotkować kotu zęby. Powinniśmy używać do tego past i szczoteczek przeznaczonych dla zwierząt. Można je kupić w sklepach zoologicznych. Pasty do zębów dla ludzi mogą zaszkodzić naszym milusińskim.
• karmić kota specjalną suchą karmą (np. Hill's Feline t/d lub Royal Canin oral sensitive)
• Warto także regularnie kontrolować stan jamy ustnej naszego kota, podczas wizyt u weterynarza. Pozwoli to podjąć wczesne leczenie, polegające na stosowaniu odkażających preparatów stomatologicznych (żelów, maści). Jeśli nasz kot nie toleruje mycia zębów lub po prostu nie myjemy mu zębów, musimy się liczyć z nawrotami choroby i koniecznością regularnego oczyszczania zębów przez weterynarza. Pamiętajmy, iż łatwiej jest zapobiegać i leczyć wczesne stadium choroby. Nie zapominajmy też o tym, że w wyniku chorób przyzębia nasz kot bardzo cierpi.

do góry

Sterylizacje i kastracje

Kastracja/sterylizacja kotów

Lekarze weterynarii pomagają zwierzętom, a nie krzywdzą je i okaleczają na całe życie. Wieloletnie badania i długoletnia praktyka lekarzy wykazały, że zabieg sterylizacji zwierząt domowych, nie przeznaczonych do hodowli, jest słuszny. Zwierzęta domowe, głównie psy i koty, poddane sterylizacji nie przeżywają stresu rozrodczego w okresie godowym. Wtedy organizm zwierzęcia wytwarza bardzo dużo hormonów płciowych, wyzwalających jeden z najsilniejszych instynktów zwierzęcych - zdolność rozmnażania się. W okresie godowym zwierzęta starają się znaleźć partnera, przestają słuchać opiekunów, uciekają na spacerach, stają się agresywniejsze (nie czują głodu, niszczą mieszkania). Skutki walk, które toczą między sobą mogą być tragiczne. Dlatego opiekunowie powinni kontrolować rozmnażanie zwierząt domowych i kierować się zasadą "lepiej zapobiegać niż usypiać".

Nie kastrowane kocury
Nie kastrowane kocury oznaczają swoje terytorium poprzez okresowe pryskanie kilku ważnych dla nich miejsc niewielką ilością moczu, co ma celu odstraszenia potencjalnego rywala. Zapach "roznoszony" przez kocura przenika wszystkie sprzęty w mieszkaniu łącznie z ubraniem opiekuna, a często wyczuwalny na klatce schodowej jest przyczyną konfliktu sąsiedzkiego. Jeśli chodzi o koty nieodłącznym elementem zachowań seksualnych są walki samców. Koty wychodzą z nich często w opłakanym stanie. Największy "przystojniak" w okolicy jest najczęściej poznaczony bliznami a jego uszy to postrzępione kikuty. Nie łudźmy się, że nasz Mruczek będzie ponad to, bo jest lśniący, wypielęgnowany i nosi czerwoną obróżkę. Jeśli tylko znajdzie sposób, wymknie się, żeby stanąć w szranki z weteranami kocich walk. Jaki będzie tego efekt, trudno przewidzieć. Bez wątpienia jednak, wykastrowany nie będzie czuł pociągu do włóczęgi i bijatyk. Kastracja wykonana nawet u bardzo młodych zwierząt nie hamuje ich wzrostu czy dojrzewania, nie równią się one od swoich rówieśników w starszym wieku. Natomiast przy kastracji wykonanej zbyt późno (gdy kot zacznie już pryskać moczem) istnieje niewielkie ryzyko że kot nie przestanie tego robić pomimo zabiegu. Znaczenie terenu jest zachowaniem  uwarunkowanym zarówno przez hormony płciowe jak i wynikające z pewnych wpływów psychicznych. Kastracja zawsze likwiduje wpływ hormonalny, ale nie zawsze ten psychiczny.

Niewysterylizowana kotka
Początkowo może pojawiać się niepokój ,próby ucieczki na zewnątrz potem przeraźliwe miauczenie trwające kilka dni i powtarzające się po 1-3 tygodniach przerwy. Kotki usilnie przywołują samce, które znaczą teren nieprzyjemnym zapachem wokół miejsca zamieszkania kotki. Sterylizacja w młodym wieku ogranicza niepożądane zachowanie i chęć ucieczki z domu.

Jakie mamy możliwości ?
Co prawda istnieje możliwość "wyłączenia" popędu płciowego u kotek, ale wymaga to podawania środków hormonalnych, co nie jest to obojętne dla zdrowia zwierzęcia. Antykoncepcja u samic może być stosowana w postaci doustnych tabletek - ryzykowne i uciążliwe. Kotka musi przyjmować co tydzień tabletkę ale jeśli uda jej się ją wypluć, zwymiotować lub w inny sposób uniknąć połknięcia skuteczność tej metody spada do zera. Podskórne zastrzyki hormonalne podaje się w seriach co kilka miesięcy jeden. Początkowo co 3 miesiące, potem rzadziej co 4-5. Jest to dobre rozwiązanie dla osób, które obawiają się zabiegu operacyjnego, lub planują rozmnażanie zwierząt za kilka lat. Potem konieczna jest przerwa. Nie zabezpieczają jednak przed rozwojem ropomacicza i nowotworzeniem. Sterylizacja chirurgiczna to jednorazowy zabieg na całe życie (100% skuteczności). Okres gojenia - 2 tygodnie od zabiegu. Koszty sterylizacji kotki to ok. 6-8 zastrzyków hormonalnych czyli ok. 3 lat zabezpieczania.

Zabieg sterylizacji i kastracji jest normą we wszystkich cywilizowanych krajach oraz najskuteczniejszą metodą unikania niepotrzebnego przychówku

Liczba potomstwa jednej kotki, które dalej się rozmnaża, może dojść od 50 do 200 sztuk tylko w ciągu jednego roku!

do góry