Psy

Szczepienia ochronne

Każdego psa, którego bierzemy do domu powinniśmy poddać szczepieniom na kilka podstawowych chorób.
Ponieważ większość szczepionek niszczy naturalne przeciwciała otrzymane z mlekiem matki, pierwsze szczepienia powinny się odbyć dopiero po odstawieniu szczeniąt od matki czyli ok. 6-7 tygodnia życia.
Choroby przeciwko którym można zaszczepić psa:

• wścieklizna
• nosówka
• parwowiroza
• koronowiroza
• leptospiroza
• wirusowe zapalenie wątroby
• kaszel kenelowy
• borelioza (choroba odkleszczowa)
• herpeswiroza

Kiedy nie należy szczepić

• jeśli zwierzę jest aktualnie chore (nie dotyczy to chorób przewlekłych np. niewydolności wątroby, nerek, cukrzyca),
• jeśli istnieje prawdopodobieństwo silnego zarobaczenia zwierzęcia (szczepionka może być nieskuteczna),
• w okresie ciąży (tylko w wyjątkowych przypadkach można zaszczepić ciężarną sukę),
• jeśli szczenię ma mniej niż 6 tygodni,

Jeśli przy poprzednich szczepieniach dochodziło u psa do reakcji alergicznych, grożących utratą życia, najpierw należy zmienić szczepionkę. Dopiero po kolejnej reakcji alergicznej powinno się zrezygnować
Przygotowanie do szczepienia
Na tydzień przed każdymi szczepieniami powinno się zwierzę odrobaczyć (nie dotyczy to zwierząt odrobaczanych regularnie przez cały rok).

Obowiązkowe

W Polsce szczepienie psa przeciwko wściekliźnie jest obowiązkowe i regulowane odpowiednimi przepisami. Po raz pierwszy szczepimy psa po ukończeniu 2-go miesiąca życia i mamy trzy miesiące na wykonanie tego szczepienia. Pięciomiesięczny pies musi już być obowiązkowo zaszczepiony. Jeśli planujemy wyjazdy zagraniczne z naszym ulubieńcem, powinniśmy szczególnie pilnować terminów tego szczepienia. Niektóre kraje wymagają też szczepień przeciwko innym chorobom, odrobaczeń i profilaktyki przeciwkleszczowej. Pozostałe szczepienia są nieobowiązkowe, ale zalecane

do góry

Odrobaczanie psów

Nasze zwierzęta domowe mają także swoje "zwierzątka". O ile pchły i kleszcze są doskonale widocznymi pasożytami, to o istnieniu robaków dowiadujemy się zwykle znajdując je w kale lub wymiotach. To, że nie widać ich na codzień nie znaczy, że zwierzę jest od nich wolne. Jaja robaków są niewidoczne gołym okiem, ale bardzo odporne. Można przynieść je do domu na butach, może zostawić je odwiedzający nas obcy pies lub kot. Najczęściej jednak nasz pupil sam zaraża się robakami na spacerze. Nasze osiedlowe alejki, place, ulice są pełne tzw. jaj inwazyjnych. Do zakażenia dochodzi najczęściej drogą pokarmową tzn. przez jamę ustną. Są jednak robaki (tęgoryjce) wnikające przez nieuszkodzoną skórę łap. Trzeba pamiętać także o tym, że pchły mogą być nosicielami larw tasiemca. Pierwsze robaki szczenię dostaje od matki. "Parazyty", czyli pasożyty wewnętrzne, przenikają do szczeniaka przez łożysko lub wraz z mlekiem matki. Także bliski kontakt noworodków z matką umożliwi zakażenie. Robaki samą swoją obecnością powodują, że zwierzę jest osłabione. Zatruwają nosiciela swoimi odchodami. Konkurują z nim do pokarmu. Wędrując po organizmie uszkadzają narządy wewnętrzne. Obecność robaków upośledza odporność organizmu, może nawet powodować objawy padaczkowe. Zakażony pies lub kot jest siewcą jaj, którymi sam się zakaża, i które mogą być groźne także dla ludzi.

Plan odrobaczania
Odrobaczanie szczeniąt możemy rozpocząć już ok. 4 tygodnia życia. Powtarzamy je co 2 tygodnie co najmniej 2 razy. Starsze zwierzęta powinny być odrobaczane co 3-6 miesięcy (2-4 razy w roku). Ważne jest by zwierzęta zostały odrobaczone co najmniej tydzień przed szczepieniami. Także suka przeznaczona do krycia powinna dostać środki przeciwpasożytnicze. Warto również odrobaczać zwierzęta nowo nabyte lub wracające z wyjazdów na łono natury, tak by nie wprowadzać do środowiska nowych pasożytów.
Zwierzęta odrobacza się poprzez doustne podanie im tabletek, zawiesiny lub pasty. Można też zaaplikować środki przeciwpasożytnicze w zastrzykach. O dawce środka decyduje lekarz weterynarii, gdyż zależy ona od wagi i indywidualnych cech zwierzęcia.

Zobacz koniecznie:

pasożyty u psów i kotów

do góry

Pchły i kleszcze

Prawie każde z naszych małych zwierząt domowych - prędzej czy później - ma do czynienia z "niechcianym towarzystwem" w postaci pcheł i kleszczy.
Pchły

Są bardzo powszechne w środowisku zewnętrznym, dlatego zwierzęta często atakowane są przez nie w trakcie spacerów Należy jednak pamiętać, że zwierzę (pies, kot) i człowiek są źródłem pokarmu i środkiem transportu pchły, która 90% życia spędza w środowisku.
Pchła ma bocznie spłaszczone ciało długości średnio 2-2,5 mm. Głowa pchły z ssącym aparatem gębowym przystosowana jest do pobierania krwi, stanowiącej jedyny rodzaj pokarmu.
Coraz więcej psów cierpi z powodu alergii - nadwrażliwości na składniki śliny pcheł. Czasem ugryzienie nawet jednej pchły może spowodować silną reakcję alergiczną, objawiającą się silnym świądem i obecnością wykwitów w postaci grudek, zaczerwień, a w wyniku drapania - samouszkodzeń skóry. Mówimy wtedy o alergicznym pchlim zapaleniu skóry APZS. U zwierząt pchły są przenosicielami tasiemca Dipilidium caninum i bakterii Bartonella, która namnaża się w krwinkach czerwonych i komórkach śródbłonka naczyń głównie kotów i jest szczególnie niebezpieczna dla osobników o obniżonej sprawności układu odpornościowego (koty z białaczką i wirusem FIV). Bartonella to również czynnik etiologiczny tzw. choroby kociego pazura występującej u człowieka.

Przed pchłami należy zabezpieczać zwierzę od młodości do starości, środkami długodziałającymi (miesiąc lub dłużej), nie zapominając o odpchleniu otoczenia naszego pupila (psa, kota).

Kleszcze
To kolejne niebezpieczne pasożyty zewnętrzne, z którymi wychodzące zwierzęta mogą zetknąć się w czasie zwykłego, codziennego spaceru. Coraz więcej kleszczy spotyka się na miejskich trawnikach i błędne jest przekonanie, że bytują one tylko w leśnej gęstwinie. Kleszcze u zwierząt najczęściej przyczepiają się na grzbiecie, głowie, szyi, pod pachami oraz w pachwinach. Preferują miejsca, gdzie skóra jest delikatna lub w pobliżu naczyń krwionośnych. Po usunięciu pasożytów z miejsca ich wszczepienia, pozostają lokalne odczyny skórne, które pozostawione bez zabezpieczenia, stają się „wrotami” do infekcji. Zakażenia te, najczęściej powikłane bakteriami ropnymi, mogą powodować rozprzestrzenianie się infekcji skóry z towarzyszącym świądem. Istnieje również ryzyko zakażenia człowieka lub zwierzęcia chorobami przez kleszcza przenoszonymi

Do tych najbardziej znanych należą :

1. Borelioza (choroba z Lyme)
Choroba ludzi i psów, powszechnie występująca w wielu lesistych okolicach całej Europy. Zakażone nimi psy mogą latami pozostawać bezobjawowymi nosicielami choroby. Najczęstsze objawy choroby, to: puchlina i bolesność stawów, kulawizna, źle rokujące objawy ze strony nerek, objawy nerwowe i zaburzenia pracy serca. U ludzi pierwszym widocznym objawem jest tzw. rumień wędrujący.

2. Piroplazmoza
Zwana też Babeszjozą, niezwykle groźna, często śmiertelna choroba psów. Objawy uwidoczniają się po 2-3 dniach od zakażenia. Należą do nich: silne przygnębienie, gorączka, anemia, ciemny mocz oraz wiele innych nietypowych objawów. Choroba nieleczona kończy się śmiercią.

3. Hepatozoonoza
Choroba psów i kotów. Do zakażenia dochodzi poprzez zjedzenie kleszczy (wszystkie rodzaje kleszczy występujące w Polsce) przez próbujące je wyskubać zwierzęta. Objawy nietypowe: głównie gorączka oraz objawy ze strony nerek. Choroba ma charakter nawrotowy.

4. Porażenie pokleszczowe
Choroba ludzi, psów i kotów. Wywoływana na skutek ukąszeń kleszczy i wprowadzenie do organizmu toksyn. Objawy w zależności od rodzaju porażonych nerwów, np.: trudności w poruszaniu, połykaniu, kulawizny.

5. Ehrlichioza
Choroba psów przenoszona przez kleszcza. Okres wylęgania jest zmienny i waha się od kilku dni do wielu tygodni. Zróżnicowane objawy kliniczne. Niektóre psy pozostają jedynie nosicielami bezobjawowymi, u innych stwierdza się przygnębienie, gorączkę, obrzęk kończyn i moszyny, niechęć do poruszania się, wybroczyny na błonach śluzowych. 6. Ropne stany zapalne skóry o różnym nasileniu, jako powikłania po ukąszeniach kleszczy i rany powstałe w wyniku drapania się zwierząt w tych miejscach.

Chcesz wiedzieć więcej o kleszczach zobacz :

Chcesz wiedzieć więcej o kleszczach? Zobacz film!

Uwaga: Środki dostępne poza lecznicami często są tańsze, lecz nie dość skuteczne lub szkodliwe. Preparaty te niewłaściwie dozowane (zbyt duża dawka, nieodpowiedni gatunek zwierzęcia lub wiek, krótki okres działania) nie spełnią swej roli, a mogą zaszkodzić naszemu pupilowi. Najskuteczniejsze środki przeciwpchelne i przeciwkleszczowe mają dopisek "wydaje się z przepisu lekarza weterynarii".

do góry

Problemy stomatologiczne

Kamień nazębny
Choroba przyzębia jest jednym z najczęściej występujących problemów zdrowotnych psów. Ocenia się ,że około 80% psów powyżej drugiego roku życia ma mniej lub bardziej zaawansowaną chorobę przyzębia ,której główną przyczyną jest odkładanie się płytki i kamienia nazębnego.
W początkowym okresie choroby na powierzchni zębów osadza się płytka nazębna zbudowana z białek i bakterii , która z czasem ulega mineralizacji a co za tym idzie tworzy się kamień nazębny . Poza przykrym zapachem z jamy ustnej dochodzi do ropnych zapaleń , rozchwiania zębów , połączonych z brakiem apetytu i silną bolesnością.
Bakterie zawarte w płytce rozsiewane są po całym organizmie i mogą powodować choroby narządów wewnętrznych , zwłaszcza serca (bakteryjne zapalenie wsierdzia)
Szybkość powstawania płytki nazębnej zależy od:

• rodzaju pokarmu- wilgotny miękki pokarm sprzyja powstawaniu płytki
• składu śliny – kwaśny odczyn sprzyja tworzeniu się kamienia nazębnego
• faktury szkliwa
• predyspozycji genetycznych zwierzęcia- najbardziej narażone rasy to : jamniki, pekińczyki, Lhasa apso, Yorkshire terrier, ratlerki, pinczery, pudle.
• stanu zdrowia (np. niewydolność nerek może wywołać silne zapalenia dziąseł)
• higieny jamy ustnej (mycie zębów chroni je i dziąsła)

Jeśli nie zapobiegamy osadzaniu się płytki i kamienia nazębnego, powodują one stopniowe odsłanianie się szyjek zębowych, tworzenie się kieszonek dziąsłowych. Kolejnym etapem choroby są ubytki szkliwa w zębach, uszkodzenie kości dookoła korzenia zęba, następnie ropne zapalenie korzeni zębów, ich wypadanie, a nawet zapalenie kości żuchwy, które może doprowadzić do jej złamania. Natomiast bakterie znajdujące się w chorej jamie ustnej mogą przedostać się do innych organów ciała i spowodować choroby serca, nerek, wątroby czy płuc. Dodać należy, że stan zapalny jamy ustnej psa jest dla niego bardzo bolesny.

Jakie są objawy?

• obecność brązowego lub żółtego nalotu na zębach przy linii dziąseł (jest to płytka lub kamień nazębny)
• brzydni zapach z pyska
• zaczerwienienie i obrzęk dziąseł
• krwawienie z jamy ustnej
• W miarę postępów choroby pojawia się:
• niechęć do jedzenia – spowodowana bólem w obrębie pyska ,( pokarm pobierają w sposób ostrożny lub po paru kęsach odchodzą od miski)
• czasem występuje zwiększone ślinienie
• ropne wypływy z pyska
• wybrzuszenie tuż poniżej gałki ocznej - ropień zębodołowy
• Pies może być osowiały i mieć podniesioną temperaturę ciała.

Jeśli zaobserwujemy powyższe objawy u swojego psa powinniśmy niezwłocznie wybrać się z nim do lekarza weterynarii

Jak leczymy choroby przyzębia?
Przede wszystkim należy stwierdzić, czy stan zapalny w jamie ustnej psa jest wynikiem kamienia nazębnego, czy innego schorzenia. Aby wykluczyć niewydolność nerek i inne choroby mogące wywoływać choroby przyzębia, powinno się wykonać badanie krwi i moczu. Jeśli pies w wyniku zapalenia jamy ustnej jest osłabiony i odwodniony, należy podać mu kroplówkę.
Następnie usuwa się płytkę i kamień nazębny, mechanicznie lub za pomocą aparatu ultradźwiękowego. Oczyszcza się kieszonki zębowe i usuwa ruszające się zęby. Wreszcie poleruje się zęby pastą stomatologiczną - opóźnia to odkładanie się kamienia. Na koniec dezynfekuje się jamę ustną. Zabieg przeprowadzany jest w narkozie. Jeśli stan zapalny jest bardzo silny można pobrać wymaz do badania bakteriologicznego, który daje nam informację o obecności konkretnych bakterii i ich odporności na poszczególne antybiotyki - pomaga to dobrać leki. Po zabiegu konieczne jest podawanie środków przeciwbólowych (2 do 7 dni) i antybiotyków. Gdy uzyskamy wyniki wymazu, może zaistnieć potrzeba zmiany antybiotyku na bardziej skuteczny. W przypadku wykrycia niewydolności nerek u psa, oprócz leczenia stanu zapalnego w obrębie jamy ustnej, podejmuje się leczenie nerek. Jeśli z jakiś powodów nie można psa poddać narkozie, powinno się zastosować leczenie zachowawcze. Polega ono na podaniu specjalnych tabletek. Poprawiają one stan ogólny jamy ustnej, znoszą stan zapalny, likwidują nieprzyjemny zapach z pyska. Niestety nie zwalczają przyczyny czyli kamienia nazębnego. Należy wówczas położyć nacisk na profilaktykę

Jak zapobiegać?
Przede wszystkim powinniśmy zapobiegać odkładaniu się płytki i kamienia nazębnego u psa. W tym celu trzeba zadbać o higienę jamy ustnej zwierzęcia: codziennie (lub chociaż raz na kilka dni) szczotkować psu zęby. Powinniśmy używać do tego past i szczoteczek przeznaczonych dla zwierząt. Można je kupić w sklepach zoologicznych. Pasty do zębów dla ludzi mogą zaszkodzić naszym milusińskim.
karmić psa specjalną suchą karmą (np. Hill's Canine t/d lub Royal Dental) podawać zabawki, które zmuszają zwierzę do żucia. Warto także regularnie kontrolować stan jamy ustnej naszego psa, podczas wizyt u weterynarza. Pozwoli to podjąć wczesne leczenie, polegające na stosowaniu preparatów stomatologicznych (żelów, maści). Jeśli nasz pies nie toleruje mycia zębów lub po prostu nie myjemy mu zębów, musimy się liczyć z nawrotami choroby i koniecznością regularnego oczyszczania zębów przez weterynarza. Pamiętajmy, iż łatwiej jest zapobiegać i leczyć wczesne stadium choroby. Nie zapominajmy też o tym, że w wyniku chorób przyzębia nasz pies bardzo cierpi.

Porada
Jako odpowiedzialny właściciel psa nie pozwól mu na gryzienie gałęzi, noszenie kamieni. Zwróć uwagę na obecność przetrwałych zębów mlecznych w okresie wymiany uzębienia. Powinniśmy dbać o higienę jamy ustnej psów i kotów w domu. Od młodego wieku należy przyzwyczajać je do regularnego szczotkowania zębów. Powinniśmy to robić w atmosferze zabawy, po udanym czyszczeniu należy się nagroda! Tym sposobem ugruntujemy dobry nawyk. Jak myślisz? Czy dorosłe zwierzę z bólem dziąseł lub zębów pozwoli się przyzwaczaić się do czyszczenia zębów? Nie pozwólmy, żeby było na to za późno! Zapewniam Państwu poradę w tej dziedzinie oraz wybór środków i preparatów przeznaczonych do codziennej pielęgnacji jamy ustnej.

Przetrwałe zęby mleczne
Na początek kilka faktów ....
Zęby mleczne wyrzynają się u szczeniąt miedzy 2 a 8 tygodniem życia . W wieku 2-3 miesięcy każdy szczeniak powinien mieć 28 zębów mlecznych 14 w żuchwie i 14 w szczęce. W zasadzie od 4 miesiąca rozpoczyna się proces wymiany zębów mlecznych na stałe. Najpierw wymieniane są siekacze, na końcu kły zęby przedtrzonowe i trzonowe. Po ukończeniu7 miesiąca pies powinien mieć wszystkie zęby stałe 20 szczęce i 22 w żuchwie razem 42 W niektórych przypadkach zwłaszcza u ras miniaturowych proces ten jest zaburzony , tzn. wyrastające zęby stałe nie powodują resorbcji korzeni zębów mlecznych a co za tym idzie ich wypadnięcia. Ząb stały wyrasta obok zęba mlecznego w wyniku czego obecne są zęby stałe i mleczne.
Jest to zjawisko niepożądane gdyż ulega zniekształceniu zgryz zwierzęcia. Przetrwałe żeby mleczne należy usunąć .Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu ogólnym.

do góry

Sterylizacje i kastracje

Wykonywanie zabiegu sterylizacji czyli pozbawienie zdolności rozrodczych zwierząt domowych jest nadal dla wielu osób kontrowersyjne. Przyczyną tego poglądu są krążące mity i obawy, często bezzasadne lub przesadne. Opiekunowie zwierząt uważają, iż dla dobrego zdrowia suki lub kotki jest konieczny jeden miot w życiu. Zwolennicy tej teorii obawiają się, że poddanie pupila skomplikowanej i niezgodnej z naturą operacji, spowoduje zaburzenia w zachowaniu zwierzęcia lub jego otyłość. To nie jest prawda.
Zwierzęta nie są ludźmi. Nie planują posiadania potomstwa, wychowywania go i troszczenia się o nie do końca życia, nie marzą też o tym, by pewnego dnia zostać dziadkami. Samce nie zdają sobie nawet sprawy z tego, że młode, do których narodzenia się przyczyniły, są ich własnym potomstwem. Instynktem rozmnażania zwierząt kierują hormony. Gdy wyeliminujemy hormony płciowe, znika potrzeba rozmnażania się i zwierzę nie odczuwa żadnego dyskomfortu. Niewysterylizowana suka  w okresie cieczki, która trwa około trzech tygodni, zostawia krwawe ślady w całym mieszkaniu, jest natarczywa, niespokojna, skłonna do ucieczek. Jej zapach wabi samce, które szukają jej towarzystwa i przybywają stadami nawet z odległych miejsc, by pod domem suki znaczyć teren i wyć. Suka nie poddana sterylizacji może dwa razy w roku być szczenna i w jednym miocie wydać nawet 12 szczeniąt. Nie wszystkie z nich znajdą nowy dom. Najczęściej stają się bezpańskie, wałęsają się w poszukiwaniu jedzenia, dziczeją i są niebezpieczne dla otoczenia. Ponadto bezpańskie zwierzęta są nosicielami insektów, nużeńca i groźnych chorób (wścieklizna).
Schroniska dla bezdomnych zwierząt są przepełnione i niedofinansowane. Dlatego bardziej humanitarnym rozwiązaniem jest zabieg sterylizacji, który ogranicza liczbę urodzin niechcianych zwierząt domowych i zwiększa szansę na przedłużenie życia naszym podopiecznym.
Zalety kastracji/sterylizacji:
Kastracja samca zapobiega nowotworom, powstaniu przepuklin oraz schorzeniom prostaty. Sterylizacja samicy zapobiega występowaniu ciąż urojonych oraz wielu groźnych chorób takich jak  ropomacicze, nowotwory narządów rodnych, nowotwory sutków.  Wykastrowany samiec staje się mniej pobudliwy i agresywny, nie stacza walk z rywalami, nie poszukuje samicy, nie oddala się od domu  i nie naraża się na potrącenie lub śmierć pod kołami samochodu. Pies taki jest więc lepszym stróżem Twojego domostwa.
Wady kastracji/sterylizacji:
nieodwracalność przywrócenia zwierzakowi płodności może pojawić się tendencja do tycia (sama kastracja/sterylizacja nie jest bezpośrednią przyczyną tycia, ale głównie u samców, które mają skłonności do nadwagi i niechętnie zażywają ruchu, kastracja przyspiesza powstawanie otyłości. U tych zwierząt po zabiegu kastracji/sterylizacji zaleca się zredukowanie ilości jedzenia lub stosowania specjalnych diet) Sterylizacja zwierząt domowych, jak każdy zabieg chirurgiczny stanowi ryzyko, ale jest jedna z najbezpieczniejszych operacji wykonywanych u obu płci. Zwierzę poddane sterylizacji powinno mieć ukończony rozwój somatyczny. Dla samic najbardziej odpowiednim wiekiem do zabiegu jest okres po pierwszej rui, a dla samców 6-8 miesięcy życia. Zabieg przeprowadzony u starszego lub chorego zwierzęcia wiąże się z ryzykiem, powrót do zdrowia trwa dłużej. Koszt zabiegu jest wyższy. 
Zabieg ten jest normą we wszystkich cywilizowanych krajach oraz najskuteczniejszą metodą unikania niepotrzebnego przychówku.
Co prawda istnieje możliwość "wyłączenia" popędu płciowego u psów, ale wymaga to podawania doustnego środków hormonalnych. Nie jest to obojętne dla zdrowia zwierzęcia, a koszt rocznej kuracji dla psa średniej wielkości jest wyższy od kosztów kastracji. Sam zabieg u psa trwa ok. 30 minut, a okres gojenia rany nie przekracza 10 dni. Antykoncepcja u samic może być stosowana w postaci podskórnych zastrzyków hormonalnych, które podaje się w seriach co kilka miesięcy jeden. Początkowo co 3 miesiące, potem rzadziej co 4-5. Jest to dobre rozwiązanie dla osób, które obawiają się zabiegu operacyjnego, lub planują rozmnażanie zwierząt za kilka lat. Potem konieczna jest przerwa. Jednakże nie zabezpieczają przed rozwojem ropomacicza i pojawieniem się guzów listwy mlecznej. Sterylizacja chirurgiczna to jednorazowy zabieg na całe życie (100% skuteczności). Okres gojenia - 2 tygodnie od zabiegu. Koszty sterylizacji suki to ok. 4 lata antykoncepcji hormonalnej.

do góry